شرکت بیمه مدعی عمدی بودن آتشسوزی است؛ چگونه از حق دریافت خسارت دفاع کنیم؟
وقتی انبار، کارخانه یا واحد تجاری دچار آتشسوزی میشود، یکی از اختلافات جدی میان بیمهگذار و شرکت بیمه زمانی شکل می‌گیرد که بیمهگر مدعی شود حریق عمدی بوده است. در چنین شرایطی، ممکن است پرداخت خسارت متوقف شود یا درخواست بیمهگذار با استناد به عمدی بودن حادثه رد شود.
اما صرف طرح ادعای عمدی بودن آتشسوزی، بهتنهایی برای تعیین تکلیف حقوقی پرونده کافی نیست. باید مشخص شود ادعای شرکت بیمه بر چه مستنداتی استوار است، علت فنی حریق چگونه تعیین شده، آیا انتساب رفتار عمدی به بیمهگذار یا اشخاص مرتبط با او اثبات شده و مفاد بیمهنامه چه حکمی درباره این وضعیت دارد.
برای مالک یک کارخانه یا انبار، موضوع فقط اثبات وقوع آتشسوزی نیست؛ بلکه باید از یک‌سو اصل پوشش بیمهای و میزان خسارت را اثبات کند و از سوی دیگر، به دلایلی که شرکت بیمه برای رد یا محدود کردن تعهد خود مطرح میکند، پاسخ مستند بدهد.
در این مقاله، مسیر حقوقی و عملی دفاع در برابر ادعای عمدی بودن آتشسوزی را بررسی می‌کنیم.
آیا شرکت بیمه می‌تواند به استناد عمدی بودن آتشسوزی خسارت را نپردازد؟
پاسخ به این پرسش به مفاد بیمهنامه، مبنای حقوقی دفاع بیمهگر و دلایل موجود در پرونده بستگی دارد.
مطابق ماده ۱ قانون بیمه، بیمهگر در برابر دریافت حق بیمه، متعهد میشود در صورت وقوع حادثه موضوع قرارداد، خسارت را جبران کند یا وجه معین را بپردازد. از سوی دیگر، ماده ۱۴ همین قانون مقرر میکند بیمهگر مسئول خسارات ناشی از تقصیر بیمهگذار یا نمایندگان او نخواهد بود.
با این حال، در رسیدگی به اختلافات بیمه آتشسوزی باید میان چند موضوع تفاوت گذاشت:
- وقوع حریق: آیا آتشسوزی واقع شده و خسارت به اموال بیمه‌شده وارد شده است؟
- علت فنی حریق: آتشسوزی بر اثر اتصال برق، نقص تجهیزات، عملیات صنعتی، عامل خارجی یا علت دیگری رخ داده است؟
- عمدی بودن رفتار: آیا شواهد کافی برای احراز ایجاد عمدی حریق وجود دارد؟
- انتساب رفتار: در صورت عمدی بودن حریق، چه شخصی آن را ایجاد کرده و آیا رفتار او از نظر حقوقی بر تعهد بیمهگر اثر می‌گذارد؟
- اثر قراردادی و قانونی: آیا با توجه به بیمهنامه و قوانین حاکم، رفتار احرازشده موجب سقوط یا محدود شدن تعهد بیمهگر میشود؟
این پرسش‌ها یکسان نیستند. برای مثال، احراز اینکه آتشسوزی منشأ خارجی داشته است، لزوماً به معنای اثبات عمدی بودن آن نیست. همچنین، عمدی بودن رفتار یک شخص لزوماً بهتنهایی تمام مسائل مربوط به انتساب رفتار و آثار آن بر پوشش بیمهای را حل نمی‌کند.
بنابراین، در برابر رد خسارت، باید استدلال بیمهگر را دقیقاً بررسی کرد؛ نه اینکه صرفاً به گزارش وقوع آتشسوزی اکتفا شود یا در مقابل، هرگونه ادعای بیمهگر بدون مطالعه مستندات غیرقابل قبول دانسته شود.
تفاوت علت نامعلوم، حریق مشکوک و آتشسوزی عمدی چیست؟
یکی از نکات مهم در پرونده‌های بیمه آتشسوزی، تفکیک میان وضعیت‌های متفاوتی است که گاهی در مکاتبات بیمهگر یا گزارش‌های کارشناسی با یکدیگر خلط می‌شوند.
الف) علت آتشسوزی نامعلوم است
گاهی به دلیل شدت حریق، تخریب تجهیزات، از بین رفتن آثار اولیه یا نبود اطلاعات کافی، کارشناس نمی‌تواند علت دقیق شروع آتشسوزی را تعیین کند.
نامشخص بودن علت حریق، به‌خودی‌خود معادل اثبات عمدی بودن آن نیست. البته نامشخص بودن علت نیز بهتنهایی اثبات‌کننده استحقاق بیمهگذار به دریافت خسارت نیست؛ سایر شرایط پوشش بیمهای و دلایل پرونده همچنان باید بررسی شوند.
ب) آتشسوزی مشکوک تشخیص داده شده است
ممکن است قرائنی مانند وجود چند کانون حریق، وضعیت غیرعادی محل یا تناقض در اظهارات اشخاص، موجب ایجاد ظن درباره علت حادثه شود.
این قرائن می‌توانند موضوع بررسی تخصصی قرار گیرند، اما باید ارزش اثباتی هر قرینه و ارتباط آن با نتیجه نهایی مشخص شود. مشکوک بودن حادثه، بدون تحلیل مجموعه شواهد، الزاماً به معنای احراز عمد نیست.
ج) عمدی بودن حریق مستند شده است
در این وضعیت، ادعای عمدی بودن باید بر دلایل قابل ارزیابی استوار باشد؛ از جمله یافته‌های فنی، آثار مادی، گزارش‌های تخصصی، تصاویر، دادههای سامانه‌های نظارتی یا سایر شواهد مرتبط.
در عین حال، باید میان اثبات عمدی بودن ایجاد حریق و اثبات اینکه این رفتار از سوی بیمهگذار یا شخصی انجام شده که رفتار او بر تعهد بیمهگر اثر می‌گذارد، تفکیک کرد.
نکته کلیدی: در اختلاف بیمهای، عنوانی که در نامه رد خسارت درج شده جایگزین بررسی دلیل و مبنای حقوقی آن نمی‌شود.
بار اثبات در اختلاف با شرکت بیمه بر عهده چه کسی است؟
در دعاوی بیمه آتشسوزی نمی‌توان بدون توجه به موضوع هر ادعا، تمام بار اثبات را بر عهده یک طرف قرار داد.
مطابق ماده ۱۲۵۷ قانون مدنی، هر کس مدعی حقی باشد باید آن را اثبات کند و اگر طرف مقابل در مقام دفاع، امری را مطرح کند که نیازمند دلیل است، اثبات آن امر بر عهده او خواهد بود.
بر این اساس، بیمهگذار معمولاً باید دلایل لازم برای اثبات موارد زیر را ارائه کند:
- وجود بیمهنامه معتبر و شرایط مربوط به پوشش مورد مطالبه؛
- وقوع حادثه و ورود خسارت به موضوع بیمه؛
- ارتباط خسارت مطالبه‌شده با حادثه تحت پوشش؛
- میزان خسارت و مستندات مربوط به ارزش اموال آسیب‌دیده یا تلف‌شده.
در مقابل، اگر شرکت بیمه برای رد خسارت به عمدی بودن حریق یا تحقق یک استثنای قراردادی استناد کند، باید مبنای این دفاع و دلایل مربوط به آن در پرونده بررسی شود. تعیین بار اثبات نهایی، به ماهیت دفاع، مفاد قرارداد و قواعد قانونی قابل اعمال بستگی دارد.
ازاین‌رو، در تنظیم دادخواست یا لایحه اعتراض، بهتر است مشخص شود بیمهگذار کدام عناصر استحقاق خود را اثبات کرده و شرکت بیمه برای کدام واقعه یا استثنا دلیل ارائه داده است.
استدلال کلی مبنی بر اینکه «همه چیز بر عهده بیمهگر است» یا «بیمهگذار باید بی‌گناهی خود را ثابت کند» ممکن است بدون تحلیل دقیق موضوع پرونده، از نظر حقوقی قابل دفاع نباشد.
چه مدارکی می‌تواند ادعای عمدی بودن آتشسوزی را به چالش بکشد؟
در این نوع اختلاف، جمع‌آوری و تحلیل مدارک باید با توجه به علت ادعایی حریق و مستندات شرکت بیمه انجام شود. مدارک زیر ممکن است در پرونده مؤثر باشند.
گزارش سازمان آتش‌نشانی
گزارش آتش‌نشانی می‌تواند اطلاعات مهمی درباره محل شروع حریق، نحوه گسترش آتش، وضعیت محل و مشاهدات اولیه ارائه کند.
بااینحال، باید بررسی شود که گزارش صرفاً شرح عملیات و مشاهدات است یا نتیجه‌ای فنی درباره علت آتشسوزی نیز در آن درج شده است. همچنین، حدود بررسی و مبانی نتیجهگیری گزارش اهمیت دارد.
نظریه کارشناسی علت حریق
در صورتی که شرکت بیمه به گزارش کارشناس یا ارزیاب استناد کرده باشد، لازم است مبانی فنی نظریه بررسی شود. پرسش‌های مهم عبارت‌اند از:
- کارشناس بر اساس چه داده‌ها و آثاری به نتیجه رسیده است؟
- آیا آثار لازم برای بررسی علت حریق حفظ شده‌اند؟
- آیا فرضیه‌های جایگزین، مانند نقص الکتریکی یا خرابی تجهیزات، بررسی شده‌اند؟
- آیا نتیجه گزارش قطعی است یا صرفاً از احتمال و ظن سخن می‌گوید؟
- آیا نتیجهگیری درباره علت حریق با نتیجهگیری درباره عمدی بودن رفتار و انتساب آن به شخص معین خلط شده است؟
صرف مخالفت با نظریه کارشناسی کافی نیست. اعتراض مؤثر باید به نقص روش بررسی، تعارض داده‌ها، فقدان مبانی فنی یا ناسازگاری نتیجه با سایر مدارک اشاره کند.
تصاویر دوربین‌های مداربسته و اطلاعات سامانه‌های نظارتی
تصاویر دوربین‌ها، سوابق ورود و خروج، اطلاعات سامانه‌های کنترل دسترسی و سایر دادههای ثبت‌شده ممکن است در بازسازی وقایع پیش از حریق و زمان وقوع آن مؤثر باشند.
حفظ نسخه اصلی، تاریخ و ساعت ثبت، اطلاعات فنی و زنجیره نگهداری داده‌ها اهمیت دارد. تصاویر ناقص یا فاقد اطلاعات زمانی قابل اتکا ممکن است ارزش اثباتی محدودی داشته باشند.
سوابق تعمیرات، نگهداری و بهره‌برداری تجهیزات
اگر علت ادعایی حریق نقص دستگاه، اتصال برق یا خرابی تجهیزات باشد، اسناد تعمیرات، سرویس‌های دوره‌ای، گزارش‌های فنی، سوابق هشدار سامانه‌های ایمنی و مدارک بهره‌برداری می‌توانند برای ارزیابی فرضیه‌های مختلف مفید باشند.
این اسناد باید واقعی و قابل راستی‌آزمایی باشند. تهیه یا تغییر اسناد پس از حادثه، بدون پشتوانه معتبر، می‌تواند به اعتبار دفاع لطمه بزند.
مکاتبات بیمهگر و مستندات رد خسارت
نامه رد خسارت، گزارش ارزیابی، صورت‌جلسات بازدید، درخواست‌های تکمیل مدارک و پاسخ‌های بیمهگذار باید بهصورت کامل جمع‌آوری شوند.
اگر شرکت بیمه به گزارشی استناد کرده که نسخه آن در اختیار بیمهگذار قرار نگرفته است، درخواست کتبی ارائه گزارش، مستندات و توضیح مبنای تصمیم بیمهگر می‌تواند گام مهمی برای روشن شدن موضوع اختلاف باشد.
اگر شرکت بیمه به گزارش محرمانه یا نظریه کارشناس خود استناد کند چه باید کرد؟
یکی از مشکلات عملی در برخی پرونده‌ها این است که بیمهگذار از نتیجه رد خسارت مطلع میشود، اما جزئیات مستندات مورد استناد شرکت بیمه را در اختیار ندارد.
در چنین شرایطی، بهتر است اقدامات زیر انجام شود:
- از شرکت بیمه بخواهید دلایل رد خسارت، بندهای مورد استناد بیمهنامه و مستندات فنی تصمیم خود را بهصورت مکتوب اعلام کند.
- گزارش ارزیابی خسارت، نظریه کارشناسی علت حریق و صورت‌جلسات بازدید را مطالبه کنید و مکاتبات را نگه دارید.
- در صورت خودداری از ارائه مدارک، موضوع را در مسیر رسیدگی مناسب و از طریق درخواست‌های قانونی قابل اعمال پیگیری کنید. دسترسی به هر سند ممکن است تابع مقررات مربوط، وضعیت پرونده و تصمیم مرجع رسیدگی باشد.
- اگر گزارش ارائه‌شده ناقص یا از نظر فنی محل ایراد است، اعتراض را بر نقاط مشخص و قابل بررسی متمرکز کنید.
- در صورت طرح دعوا، حسب نیاز پرونده، درخواست کارشناسی قضایی یا بررسی تخصصی توسط هیئت کارشناسی را مطرح کنید.
نکته مهم این است که گزارش تهیه‌شده به درخواست شرکت بیمه، صرفاً به دلیل منشأ آن نه لزوماً بی‌اعتبار است و نه الزاماً برای دادگاه تعیین‌کننده خواهد بود. ارزش آن باید بر اساس محتوا، مبانی فنی، مستندات و سایر دلایل پرونده ارزیابی شود.
آیا گزارش آتش‌نشانی یا مرجع قضایی که عمدی بودن را تأیید نمی‌کند، برای دریافت خسارت کافی است؟
وجود گزارشی که علت حریق را غیرعمدی اعلام میکند یا عمدی بودن را تأیید نمی‌کند، می‌تواند در دفاع بیمهگذار اهمیت داشته باشد؛ اما اثر آن به محتوا و حدود بررسی گزارش بستگی دارد.
برای مثال، اگر گزارش آتش‌نشانی منشأ حریق را اتصال برق اعلام کند، لازم است روشن شود که این نتیجه بر چه مشاهدات و بررسی‌هایی استوار است و آیا با سایر مدارک پرونده سازگاری دارد.
همچنین، اگر در پرونده قضایی تصمیمی صادر شده باشد، باید نوع تصمیم، موضوع رسیدگی، دلایل مورد بررسی و مفاد دقیق آن مطالعه شود. صرف نبود محکومیت کیفری، در همه وضعیت‌ها به‌طور خودکار به معنای اثبات پوشش بیمهای یا الزام قطعی شرکت بیمه به پرداخت خسارت نیست.
از سوی دیگر، شرکت بیمه نیز نمی‌تواند بدون تحلیل حقوقی و مستندات کافی، صرفاً با تکرار یک عنوان یا برداشت غیرقطعی، اختلاف را خاتمه‌یافته تلقی کند. دادگاه با توجه به ادعاها، دفاعیات، اسناد، نظریات کارشناسی و مقررات حاکم درباره استحقاق بیمهگذار تصمیم می‌گیرد.
در صورت رد خسارت، چه مسیر حقوقی باید طی شود؟
مسیر مناسب به مرحله‌ای که پرونده در آن قرار دارد و کیفیت مدارک بستگی دارد؛ بااینحال، میتوان اقدامات را در چند مرحله سامان داد.
مرحله اول: بررسی بیمهنامه و نامه رد خسارت
پیش از هر اقدام باید مشخص شود بیمهنامه چه اموالی را پوشش می‌دهد، خطرات تحت پوشش و استثنائات آن چیست، چه اشخاصی در قرارداد نقش دارند و شرکت بیمه دقیقاً به کدام شرط یا قاعده استناد کرده است.
مرحله دوم: ارزیابی مستندات علت حریق
گزارش آتش‌نشانی، گزارش‌های کارشناسی، تصاویر، صورت‌جلسات بازدید و سایر مدارک باید از نظر فنی و حقوقی تطبیق داده شوند. هدف، صرفاً پیدا کردن مدرکی مخالف نظر بیمهگر نیست؛ بلکه باید اعتبار هر دلیل و میزان تأثیر آن بر نتیجه پرونده روشن شود.
مرحله سوم: تکمیل ادله مربوط به اصل و میزان خسارت
حتی اگر ادعای عمدی بودن حریق قابل رد باشد، بیمهگذار همچنان باید برای اثبات خسارت مطالبه‌شده مدارک کافی ارائه کند. فاکتورها، اسناد خرید، دفاتر و سوابق حسابداری، اسناد مالیاتی، فهرست موجودی، سوابق انبار، تصاویر پیش از حادثه و نظریات کارشناسی ممکن است در این بخش مؤثر باشند. درباره روش‌های مستندسازی کالا و موجودی، مقاله «اثبات موجودی انبار پس از آتشسوزی» را بخوانید.
مرحله چهارم: انتخاب مسیر پیگیری
با توجه به وضعیت پرونده، ممکن است مکاتبه مستدل با بیمهگر، پیگیری از مرجع نظارتی ذی‌ربط یا طرح دعوای حقوقی ضرورت داشته باشد. انتخاب مسیر باید بر اساس هدف، مدارک، مفاد بیمهنامه و آثار زمانی و مالی هر اقدام انجام شود. برای آشنایی با گام‌های کلی پس از توقف پرداخت، مقاله «شرکت بیمه خسارت آتشسوزی را پرداخت نمی‌کند؛ چه باید کرد؟» را ببینید.
در صورت طرح دعوا، خواسته و دلایل باید به‌گونه‌ای تنظیم شوند که هم تعهد بیمهگر به جبران خسارت و هم مبانی اختلاف درباره عمدی بودن حادثه به‌طور روشن مطرح شوند. حسب مورد، بررسی امکان مطالبه هزینه‌های قابل جبران و خسارات قانونی مرتبط نیز ضروری است. جزئیات این مسیر در مقاله «اعتراض به رد خسارت بیمه آتشسوزی» توضیح داده شده است.
اشتباهاتی که می‌تواند موقعیت بیمهگذار را تضعیف کند
در پرونده‌های آتشسوزی، برخی اقدامات نادرست ممکن است دفاع را دشوارتر کنند:
- تخلیه یا تغییر محل حادثه بدون مستندسازی مناسب؛ ممکن است آثار مهمی برای بررسی علت حریق از بین برود. در موارد ضروری برای ایمنی یا جلوگیری از توسعه خسارت، اقدامات باید تا حد امکان مستند شوند.
- دور ریختن بقایای تجهیزات و اموال آسیب‌دیده؛ این بقایا ممکن است برای بررسی علت حریق یا ارزیابی میزان خسارت اهمیت داشته باشند.
- ارائه توضیحات متناقض؛ اختلاف میان اظهارات مدیران، کارکنان و اسناد موجود ممکن است اعتبار دفاع را کاهش دهد. پاسخ‌ها باید دقیق، مستند و منطبق با واقعیت باشند.
- محدود کردن دفاع به انکار ادعای عمد؛ حتی اگر ادعای بیمهگر قابل خدشه باشد، اثبات اصل پوشش و میزان خسارت نیز ضروری است.
- بی‌توجهی به مهلت‌ها و الزامات بیمهنامه؛ شرایط اعلام حادثه، ارائه مدارک و سایر تکالیف قراردادی باید بررسی شوند. برای نمونه، ماده ۱۵ قانون بیمه درباره اطلاع‌رسانی حادثه و اقدامات لازم برای جلوگیری از توسعه خسارت مقرراتی دارد؛ آثار آن باید با توجه به متن قانون و وضعیت پرونده سنجیده شود.
- اعتراض کلی به کارشناس؛ اعتراض باید به ایرادهای مشخص فنی و استدلالی متکی باشد، نه صرفاً به این دلیل که نتیجه گزارش به زیان بیمهگذار است.
برای ارزیابی پرونده رد خسارت آتشسوزی چه مدارکی لازم است؟
برای ارزیابی اولیه، بهتر است مدارک زیر گردآوری شوند:
- بیمهنامه کامل و الحاقیه‌های آن؛
- نامه رد خسارت یا اعلام نظر شرکت بیمه؛
- گزارش آتش‌نشانی و گزارش‌های کارشناسی موجود؛
- صورت‌جلسات بازدید و مکاتبات انجام‌شده با بیمهگر؛
- تصاویر، فیلم‌ها و اطلاعات سامانه‌های نظارتی؛
- اسناد مربوط به مالکیت، موجودی و ارزش اموال بیمه‌شده؛
- اسناد تعمیرات، نگهداری تجهیزات و سوابق فنی مرتبط؛
- اسناد پرونده قضایی، در صورت تشکیل پرونده؛
- مدارک مربوط به هزینه‌های انجام‌شده برای مهار حریق، نجات اموال یا جلوگیری از توسعه خسارت، در صورت مطالبه این هزینه‌ها.
نبود یک یا چند مورد از این مدارک لزوماً به معنای از بین رفتن امکان پیگیری نیست؛ اما باید بررسی شود آیا مدارک جایگزین یا روش قانونی دیگری برای اثبات موضوع وجود دارد.
جمع‌بندی: دفاع مؤثر، از تحلیل مستندات آغاز میشود
در اختلافات بیمه آتشسوزی، ادعای عمدی بودن حریق ممکن است مسیر دریافت خسارت را پیچیده کند؛ اما نتیجه پرونده را نمی‌توان صرفاً بر اساس عنوان درج‌شده در نامه رد خسارت تعیین کرد.
دفاع مؤثر مستلزم بررسی هم‌زمان سه محور است: اعتبار و حدود پوشش بیمهنامه، دلایل فنی و حقوقی ادعای عمدی بودن حادثه، و مستندات مربوط به میزان خسارت.
در پرونده‌های مربوط به کارخانه‌ها، انبارها و واحدهای تجاری، حفظ آثار حادثه، جمع‌آوری اسناد، تحلیل گزارش‌های کارشناسی و تنظیم اعتراض متناسب با ایرادهای واقعی پرونده می‌تواند در تعیین مسیر حقوقی مناسب نقش مهمی داشته باشد.
راهکار بیمه در حوزه بررسی تخصصی اختلافات و دعاوی بیمهای، از جمله اختلافات مربوط به بیمه آتشسوزی، بر تحلیل مستندات پرونده و ارزیابی مسیرهای حقوقی قابل پیگیری تمرکز دارد. برای آشنایی با این خدمات، صفحه «خدمات تخصصی دعاوی بیمه آتشسوزی» را ببینید.
اگر شرکت بیمه خسارت آتشسوزی را با استناد به عمدی بودن حادثه رد کرده است، برای ارزیابی اولیه بهتر است بیمهنامه، نامه رد خسارت و گزارش‌های موجود درباره علت حریق را آماده کنید.
درخواست تحلیل پرونده می‌تواند نقطه شروع بررسی مبنای رد خسارت، مدارک قابل استفاده و مسیر مناسب پیگیری باشد.
این مقاله اطلاعات عمومی حقوقی ارائه میکند. نتیجه هر پرونده باید با توجه به متن کامل بیمهنامه، مستندات حادثه و مقررات قابل اعمال بررسی شود.
پرسش‌های متداول
- آیا صرف مشکوک بودن آتشسوزی برای رد خسارت کافی است؟
- خیر؛ مشکوک بودن حادثه با اثبات عمدی بودن آن یکسان نیست. بااینحال، نتیجه نهایی به مجموعه دلایل، شرایط بیمهنامه و مبنای حقوقی دفاع شرکت بیمه بستگی دارد.
- اگر علت آتشسوزی مشخص نباشد، آیا شرکت بیمه باید خسارت را پرداخت کند؟
- نامشخص بودن علت حریق بهتنهایی نه استحقاق قطعی بیمهگذار را ثابت میکند و نه لزوماً موجب سقوط حق او میشود. اصل پوشش بیمهای، شرایط قرارداد، میزان خسارت و دلایل مربوط به دفاع بیمهگر باید بررسی شوند.
- آیا میتوان به نظریه کارشناس شرکت بیمه اعتراض کرد؟
- بله. اعتراض باید مستند و ناظر به ایرادهای مشخص گزارش باشد؛ از جمله نقص بررسی، تعارض با شواهد، فقدان مبنای فنی یا نتیجهگیری فراتر از دادههای موجود. حسب شرایط پرونده، امکان درخواست بررسی کارشناسی دیگر نیز قابل ارزیابی است.
- اگر شرکت بیمه گزارش علت حریق را در اختیار بیمهگذار نگذارد، چه باید کرد؟
- ابتدا باید ارائه گزارش و مستندات تصمیم بیمهگر بهصورت مکتوب درخواست شود. اگر دسترسی فراهم نشود، میتوان با توجه به مرحله پرونده و مقررات قابل اعمال، راهکار قانونی مناسب برای مطالبه یا بررسی سند را پیگیری کرد.
- آیا رد خسارت به دلیل عمدی بودن آتشسوزی قابل اعتراض قضایی است؟
- در صورت وجود اختلاف درباره تعهد قراردادی و استحقاق بیمهگذار، امکان بررسی قضایی موضوع وجود دارد. موفقیت دعوا به مفاد بیمهنامه، دلایل مربوط به علت حریق، انتساب رفتار، میزان خسارت و سایر شرایط قانونی بستگی دارد.
منابع
- قانون بیمه مصوب ۱۳۱۶، به‌ویژه مواد ۱، ۱۴ و ۱۵.
- قانون مدنی، ماده ۱۲۵۷ درباره بار اثبات ادعا و دفاع.
اگر پرونده شما هم درگیر همین مسئله است، بررسی اولیه مدارک مسیر ادامه کار را روشن میکند.